W pogoni za niebem

 Przeszłość lubi powracać i uderzać znienacka. Sen w którym był moim mężem obudził lawinę uczuć. Rozbił. Przeszłość która nigdy nie zniknie do końca. Której bez brakujacych szczegółów układanki nie da się zamknąć. Tak bardzo bym chciała wiedzieć jak sobie teraz radzi i co się z nim dzieje. Tak bardzo chciałabym porozmawiać, wyjaśnić, zrozumieć i jego i siebie. Jacy wtedy byliśmy MY. Kim lub czym byliśmy . Przejeżdżam obok jego domu albo byłego domu. Musi to być ostatnia klatka. Nisko. Pamiętam że okna jego pokoju były nad wierzeniami. Jego babcia była dużo starsza od mojej, na pewno nie żyje. A rodzice? W gimnazjum byliśmy z Agatą i Anką paczką, całą podstawówkę kształtowała się nasza przyjaźń. Nie wiem co kiedy i dlaczego się stało że stało się jak się stało. Dziś jest to obcy a przynajmniej ja dla niego taka jestem. Czy myśli czasem, tęskni, wspomina? Ja w takich sytuacjach zawsze. Boli. Gdybym była inna czy to by coś zmieniło? Setki pytań które chyba na zawsze pozostaną bez odpo...

 Wychodzenie z depresji nie polega na tym, żeby nauczyć się dźwigać więcej, lepiej utrzymywać pozory i budować jeszcze szczelniejszą zbroję. Dużo częściej polega na delikatnym rozmontowywaniu pancerza, odkładaniu kolejnych ciężarów i przyglądaniu się temu, po co ja je właściwie niosę, przed czym kiedyś mnie chroniły i czy nadal służą mi w dorosłym życiu. Bo nie wszystko, co pomagało nam kiedyś przetrwać, pomaga nam dzisiaj żyć. A potem, zamiast pytać siebie, jak mam naprawić całe swoje życie, mogę zapytać: jaki najmniejszy ruch mogę zrobić, żeby zaopiekować się sobą właśnie teraz? Może mogę zmienić sposób, w jaki do siebie mówię, z pogardliwego: „no rusz się wreszcie”, na bardziej czułe: „widzę, jak Ci trudno i pomimo tego trudu możemy wziąć prysznic, zaparzyć herbatę, zjeść jogurt”. Depresja często mówi głosem, który przekonuje mnie, że jestem beznadziejna, do niczego się nie nadaję, nic się nigdy nie zmieni, a cały świat jest przeciwko mnie. Częścią zdrowienia jest nauczyć się t...