Joanna Stachera - nt depresji

 Wychodzenie z depresji nie polega na tym, żeby nauczyć się dźwigać więcej, lepiej utrzymywać pozory i budować jeszcze szczelniejszą zbroję.

Dużo częściej polega na delikatnym rozmontowywaniu pancerza, odkładaniu kolejnych ciężarów i przyglądaniu się temu, po co ja je właściwie niosę, przed czym kiedyś mnie chroniły i czy nadal służą mi w dorosłym życiu.

Bo nie wszystko, co pomagało nam kiedyś przetrwać, pomaga nam dzisiaj żyć.

A potem, zamiast pytać siebie, jak mam naprawić całe swoje życie, mogę zapytać:

jaki najmniejszy ruch mogę zrobić, żeby zaopiekować się sobą właśnie teraz?

Może mogę zmienić sposób, w jaki do siebie mówię, z pogardliwego:

„no rusz się wreszcie”,

na bardziej czułe:

„widzę, jak Ci trudno i pomimo tego trudu możemy wziąć prysznic, zaparzyć herbatę, zjeść jogurt”.

Depresja często mówi głosem, który przekonuje mnie, że jestem beznadziejna, do niczego się nie nadaję, nic się nigdy nie zmieni, a cały świat jest przeciwko mnie.

Częścią zdrowienia jest nauczyć się ten głos słyszeć, ale nie wierzyć bezkrytycznie we wszystko, co mówi.

Zauważać: to jest myśl, to jest głos depresji, to jest mój ból - ale to nie jest cała prawda o mnie i o świecie.

Masz prawo chorować godnie, bez poniżania siebie za to, że nie dajesz rady tak, jak inni albo tak, jak Ty z kiedyś.. i masz prawo zdrowieć we własnym tempie, bez robienia z siebie projektu do naprawienia.

Masz też prawo troszczyć się o siebie właśnie wtedy, kiedy jest Ci najgorzej, kiedy najmniej siebie lubisz i kiedy najmniej czujesz, że na tę troskę zasługujesz

Z miłością i wdzięcznością - Joanna

JA:

Mówię że jest nas dwoje w jednym ciele ja i moja depresja. Także dzięki tobie nauczyłam się odróżniać które myśli są moje a które podsuwa mi choroba. I nawet mając 18 lat doświadczenia w leczeniu dalej łapie się na tym że nie zawsze jeszcze potrafię te dwa głosy rozróżnić. Z punktu widzenia osoby chorej dodałabym jedno. To jest choroba która uczy pokory, olbrzymiej pokory wobec siebie. Poprzeczki jest łatwo sobie ustawiać gorzej kiedy trzeba je obniżać i nie traktować tego jako porażkę