W pogoni za niebem

 Praca opiekunki seniorów to nie tylko praca z podopiecznym ale i z całą rodziną. Przede wszystkim wsparcie i informacje. Opiekunki znają lepiej system, lepiej wiedzą jak przebiega choroba i odchodzą do choroby swojego podopiecznego z dystansem. I to wsparcie jest czasami najbardziej obciążającą rzeczą.   Nigdy nie zapomnę rodziny dwie babcie wnuczka dorosła i wnuczka mmałoletnia. Rodzice dziewczynek nie żyją. Jedna z babć z alzheimerem druga niedawno straciła córkę. I ta druga bardzo mocno mnie obciążała narzekania mi na tą pierwszą chorą osobę której zupełnie nie rozumiała i była przez nią terroryzowana

 Czasami mam dość. Ból pojawia się zawsze wtedy gdy jestem zmęczona. Nie ubiorę się i nie wyjdę z psem, po domu lewo mam siłę się poruszać. Dziś w Białymstoku. Prawie usnęłam. Rozbudziłam się. Basen, brak plastra nowego, zbyt ciepło pod kołdrą czy brak wysiłku.   Najgorsze w tym wszystkim jest to że ja w kryzysowych sytuacjach uciekam do pozycji bezpiecznej jaką jest leżenie na chorej ręce 

 Przeszłość lubi powracać i uderzać znienacka. Sen w którym był moim mężem obudził lawinę uczuć. Rozbił. Przeszłość która nigdy nie zniknie do końca. Której bez brakujacych szczegółów układanki nie da się zamknąć. Tak bardzo bym chciała wiedzieć jak sobie teraz radzi i co się z nim dzieje. Tak bardzo chciałabym porozmawiać, wyjaśnić, zrozumieć i jego i siebie. Jacy wtedy byliśmy MY. Kim lub czym byliśmy . Przejeżdżam obok jego domu albo byłego domu. Musi to być ostatnia klatka. Nisko. Pamiętam że okna jego pokoju były nad wierzeniami. Jego babcia była dużo starsza od mojej, na pewno nie żyje. A rodzice? W gimnazjum byliśmy z Agatą i Anką paczką, całą podstawówkę kształtowała się nasza przyjaźń. Nie wiem co kiedy i dlaczego się stało że stało się jak się stało. Dziś jest to obcy a przynajmniej ja dla niego taka jestem. Czy myśli czasem, tęskni, wspomina? Ja w takich sytuacjach zawsze. Boli. Gdybym była inna czy to by coś zmieniło? Setki pytań które chyba na zawsze pozostaną bez odpo...

 Wychodzenie z depresji nie polega na tym, żeby nauczyć się dźwigać więcej, lepiej utrzymywać pozory i budować jeszcze szczelniejszą zbroję. Dużo częściej polega na delikatnym rozmontowywaniu pancerza, odkładaniu kolejnych ciężarów i przyglądaniu się temu, po co ja je właściwie niosę, przed czym kiedyś mnie chroniły i czy nadal służą mi w dorosłym życiu. Bo nie wszystko, co pomagało nam kiedyś przetrwać, pomaga nam dzisiaj żyć. A potem, zamiast pytać siebie, jak mam naprawić całe swoje życie, mogę zapytać: jaki najmniejszy ruch mogę zrobić, żeby zaopiekować się sobą właśnie teraz? Może mogę zmienić sposób, w jaki do siebie mówię, z pogardliwego: „no rusz się wreszcie”, na bardziej czułe: „widzę, jak Ci trudno i pomimo tego trudu możemy wziąć prysznic, zaparzyć herbatę, zjeść jogurt”. Depresja często mówi głosem, który przekonuje mnie, że jestem beznadziejna, do niczego się nie nadaję, nic się nigdy nie zmieni, a cały świat jest przeciwko mnie. Częścią zdrowienia jest nauczyć się t...

 Wszystko stało się za szybko. Chyba nikt z nich tak do końca tego nie rozumiał. W końcu byli tylko dziećmi - letnimi wieczorami chcieli siedzieć do późna na zewnątrz, jak najwięcej czasu poświęcać na spotkania z przyjaciółmi, a jak najmniej na naukę, nie myśleć o przyszłości. Chcieli wierzyć, że to ich życzenia, spośród tak wielu tak wielu pomyślanych , zostaną wysłuchane i spełnione. A już następnego dnia byli ubrani w licealne mundurki mając przed sobą ostatni rok nauki i nakaz wybrania drogi którą chcą dalej iść. Konieczność podjęcia decyzji nadeszła nagle, razem z całym obszernym bagażem - szczęściem i podnieceniem przed końcem, dla wielu pierwszym którego mieli doświadczyć, i jednocześnie pierwszym, którego mieli nie zrozumieć. I nagle stali się dorośli - chociaż nie całkiem. Nie byli już dziećmi, ale nie byli także w pełni dojrzali. Jeszcze chwilę temu proste wybory teraz stanowiły wyzwanie - gdy okazało się, że prowadzą do konsekwencji i odpowiedzialności, przestały być tak...

  O byciu rodziną nie świadczą więzy krwi. Całe życie mówię Ciociu do Ciebie i długo myślałam że jesteśmy biologiczną rodziną. Byłam wychowana przez mamę nazywającą Cię Kuzynką. I sama to powtarzam w dorosłym życiu. Jak wiele razy mi pomogłaś ne zliczę. Nie ważne ile czasu się nie widzimy, ile czasu nie rozmawiamy. Nie ilość ale jakość się liczy. A ty byłaś i jesteś. Ufają ci moi bliscy, ufam Ci ja. "Kocham twoją babcię i życzę jej jak najlepiej" Wzruszyłam się tymi słowami. Wzruszyłam się naszym spotkaniem. Ciesze się że jesteś. Że Mamy kogoś tak dobrego, ciepłego, życzliwego i godnego zaufania. Jesteś moją Ciocią ale nie dlatego że przyjaźnisz się z mamą i że moja babcia przyjaźniła się z Twoją Mamą. Jesteś moją Ciocią bo jesteś Naszą rodziną

  Depresja to nie jest ciągły płacz i użalanie się nad sobą.  Nie jest to też chodzenie ze zwieszoną głową, i nosem na kwintę.  Ona ma postać spokoju.  Straszliwego spokoju kiedy człowiek dotknięty nią na nic już nie liczy.   Nosi uśmiech i rozmowność.  Lubi rozweselać innych, oraz widzieć ich radość.  W trakcie snucia planów mówi "zobaczymy"  Mówi że wszystko jest ok i nic nie dolega, a wewnątrz siebie odlicza dni do końca.  Nie ma w głębi siebie żadnych planów na przyszłość.  Na głos mówi żyje, w myślach prosi o śmierć.  Nie widzi sensu w niczym, a istnieje bo musi.  Czasami życie jest dla niej tak już nieznośne, że sama podnosi rękę na siebie aby je zakończyć.  Ale nigdy nie zobaczysz jej wprost.  Bo to ona właśnie jest mistrzynią w zakładaniu masek ... czasami nawet na siłę.

 Pierwszy raz tak panicznie bałam się wyjazdu i tak bardzo w ostatniej chwili chciałam go odwołać, nawet już czekając na pociąg. Nie umiałam się cieszyć. Dopiero gdy wsiadłam w pociąg wszystko opadło. Na razie jest ok. Zobaczymy z czym obudzę się jutro

 Pierwszy szok - neurochirurg. Zawsze mi się wydawało że to mega poważne, że to nie będzie dotyczyć nigdy mnie. Bagatelizowałam swój stan? Być może trochę, ale spotkanie z tą wydawało mi się mega poważną specjalizacją mnie nigdy nie dotknie a jeśli to gdy będę umierająca. Tymczasem miałam 34 lata. Moja babcia była w okolicach 80tki gdy miała konsultacje. Bardzo się bałyśmy. Szok drugi, widziałam go przy czytaniu formularza zgody a zabieg a teraz z perspektywy czasu uświadamiam sobie jak poważną rzeczą była operacja kręgosłupa, szyjnego do tego. Tymczasem ból w kosmos i desperacja lewel milion, w operacji widziałam jedyny sposób ratunku. Dziś jak mówię o tym komuś widzę te reakcje szoku, że tak młoda dziewczyna i takie rzeczy. Wtedy chciałam tylko aby przestało boleć i nie ważne czy zdechnę, będę sparaliżowana czy zdrowa W międzyczasie leki przeciwbólowe. Trzeci krok, kodeina. Kojarzy mi się raczej z pacjentami w terminalnym stadium raka a nie z kimś kto ma problemy z kręgosłupem. T...

Cały tridum nie dałam rady iść do kościoła. Na rezurekcję planowałam iść nawet budzik nastawiłam ale ja ponad północy nie mogłam spać bo mnie kręgosłup bolał. Pojechałam na cmentarz bo mnie nosiło, w sumie to jestem na cmentarzu, i tak się okazało że jak na cmentarzu szłam koło kościoła to się rozpoczęłam msza święta no to się zatrzymałam i uczestniczyłam w mszy świętej na cmentarzu. A tak się zastanawiałam w drodze czy dobrze że jadę na cmentarz czy nie lepiej by było jeżeli już się zmuszam do wyjścia z domu to zmusić się do pójścia do kościoła. Nie wiem jakie pan Bóg ma wobec mnie plany jakimi drogami mnie prowadzi. W palmową byłam wczoraj poświęciłam pokarmy A dzisiaj trafiło mi się uczestniczyć we mszy a radzę sobie na co dzień średnio

  Poniedziałkowa fizjoterapia na przeciwko mojego liceum obudziła we mnie wspomnienia tamtego czasu, nieuniknione porównania tego kim byłam wtedy i jaką drogę pokonałam aby dziś żyć. I choć usiłowałam zrobić bilans zysków i strat ostatecznie wyszedł zamęt w głowie i silne emocje o różnym charakterze. I nawet wspaniałe popołudnie w gronie Marcina i jego rodziny nie potrafiło niczego zmienić

Warszawski szpital onkologiczny na Ursynowie to istny cyrk, a reforma jeszcze to pogorszyła. W efekcie nic babci nie udało się załatwić. Gdyby nie to że jakimś cudownym zbiegiem okoliczności spotkałyśmy babci siostrę cioteczną - a raczej to ona zauważyła i poznała babcię po plecach - wyjazd ten okazałby się całkowitą jazdą na darmo. Czyli jednak cuda istnieją

 Przez 13 lat mieszkania tu oswoiłam się chcąc nie chcąc z tym mieszkaniem. Nie mogę nazwać go DOMEM. Nie mam swojego domu, no chyba że wynajmowane bemowo, w tej chwili tam się czuje najbardziej u siebie. I docelowo pewnie tam zamieszkam kiedyś. Oswoiłam się z tym mieszkaniem, z pomieszczeniami. Jedna rzecz tylko przyprawia mnie o dreszcze. Widok z okna kuchennego. Przypomina mi czasy gdy przyjeżdżałam tu z mamą do dziadka. Patrzyłam przez to okno jako symbol wolności. Widziałam autobusy które mogły mnie zabrać do domu. Czekałam na tę upragnioną chwilę gdy wizyta dobiegnie końca, patrząc przez to okno, obserwując ruch tęskniłam by do niego dołączyć, móc się ewakuować . Był w tym smutek i tęsknota, ogromna chęć wyrwania się i ucieczki. Dziś szczególnie w nocy gdy grasuje w kuchni jest to szczególnie trudne. Wtedy najczęściej dopadają mnie demony. I patrząc w to okno z którego widok jest niezmienny, z którego widok jest jedyną rzeczą w tym mieszkaniu której nie da się zmienić, napływ...

 Nie mogę za długo siedzieć, bo boli mnie kość ogonowa. Jak siadam bokiem odciążając to boli mnie dane biodro. Nie mogę za dużo robić lewą ręką bo boli. Nie mogę iść spać bez leków przeciwbólowych. Ta rehabilitacja to koszmar. Wyjątkowo trudna i bolesna. Terapia manualna to ból. Cała jestem spięta. Głupiego prysznica nie mogę wziąc bez uważania na temperaturę wody. Lewą ręką nie mogę za długo trzymać się poręczy. Od 12 roku życia zmagam się z bólem. Czasami boli typowo odcinek lędźwiowy. Głowa nie chce trzymać poziomu to boli szyja. Z kontrolowaniem tych mięśni mam problem od operacji. Kołnierz pewnie tylko pogorszy. Nawet fizjo nie zapytam. Ale muszę zacząć go w domu używać. Zmagam się z bólem? .... brakuje mi słowa prześmiewczego. Ból rządzi moim życiem. Wpływa na stan psychiczny. Są dni że się łamie, że mam dość. Przez niego odechciewa mi się żyć, czuje się ciężarem. Jestem nim dla samej siebie. Dla mojej głowy. Sprawia że czuje iż nadaje sie tylko na złom.   Marek nap...

 Pierw śniło mi się że miałam romans z facetem siostry - wyszło mi że podobają nam się faceci tego samego typu. Jak ognia unikałam wracania do tego snu zastępując go arturem. Facet siostry jest nietykalny nawet w myślach Teraz Wiktor w moim domu, w moim pokoju. Rano został obraz jak spaliśmy ja przytulona do niego obejmując go w pasie. Tęsknie za nim, ponad 4 lata razem pracowaliśmy. Trochę tą znajomość zawaliłam.  Ale wiedziałam że i tak gdy skończymy opiekować się panią Marią to się rozejdzie. Sen był niegroźny, jedynie bliskość. Choć żonatych facetów staram się nie tykać (Krzysiek był wyjątkiem, zabujałam się w jego głosie i cud że nie oberwałam od jego żony, ciekawe czy odkryła nasze zdjęcia czy to on sam się odsunął i czy są dalej razem) to do tego snu wracam. Przez pryzmat bliskości jaką w sobie niesie. Przez pryzmat wspomnień i okoliczności jakich dotyczy. Nie chce zapomnieć. Dlatego notuje. Ważne jest dla mnie aby pamiętać. Nie tylko dlatego że tak bardzo łaknę bliskoś...

  Zawał serca dzisiaj. Akcja jak z horroru. Przychodzę do podopiecznego nie otwiera dzwonię i odbiera a słyszę ten telefon widzę to jest zwykła dziurka widzę że nie jest w łazience. Dzwonię do jego siostry ostatnio pił i faszerował się lekami nasennymi,  Ostatni kontakt był z nim w niedzielę wieczorem . Dzwonię do koordynatorek one do pracownika socjalnego zapada decyzja dzwonić na 112. Po paru minutach przyjechali. Pierw straż i policja. Mają jakieś takie urządzenie wsadzili w ten wizjer jest człowiek żyje oddycha. Jak już się dostali do środka to on chwiejnym krokiem wstał. Zaraz potem pojawili się ratownicy. Rzeczywiście wziął za dużo leków nasennych i nie mógł się dobudzić    Serce w gardle. Natomiast na panikę nie ma miejsca, adrenalina działa. jak dzwoni się z pomocy społecznej to po kilku minutach jest pomoc    Teraz to mi się chce śmiać, nie było nudno. Ale wtedy to martwiłam się zwyczajnie, po ludzku. To jest taki stres który zmusza d...

 3 hospitalizacje i każda inna  2013r r guz piersi  Gdyby nie mama nie zgodziłabym się, nie wiem czy to kwestia stanu psychicznego złego, tego że nigdy nie byłam w szpitalu czy to kwestia tego że jednak to guz piersi, a może wszystkie trzy na raz? dziś nie żałuje i jestem wdzięczna mamie za to. Wtedy jednak byłam za opcją którą o której wspominała babka robiącą usg - biopsja pierw. Historia nowotworowa babci sprawiła zapewne że od razu po zobaczeniu wyników lekarz zapytał się czy się zgadzam na zabieg. Wybór szpitala był oczywisty ze względu na to że było to miejsce z którego byłam kierowana poza tym ciocia pracująca nie była bez znaczenia. Panicznie się jednak bałam zwłaszcza narkozy. I mimo iż była rozmowa że przeprowadzą zabieg w znieczuleniu miejscowym to pytanie anestezjologa co to jest velaxin zwiastowało że moje leczenie antydepresyjne będzie miało wpływ na wybór sposobu znieczulenia. Nie pomyliłam się. Narkoza. A po niej wymioty. Już nie wspomnę o tym że nie umiem...

  Poza chłopcami ciężko znaleźć coś na czymś budować mogę życie. Znaleziony pamiętnik z liceum wywołał szok, żal i smutek za utraconymi i zmarnowanymi latami, współczucie dla tej tak bardzo zagubionej i przerażonej dziewczyny którą byłam. Złość że nikt wcześniej mi nie pomógł. Zmieniłam się, ale cząstka tamtej mnie zawsze będzie gdzieś w środku przypominała mi jak łatwo mogę stracić wszystko co mam    Uczelnia? Udaje przed sobą że to nie ma znaczenia ale prawda jest taka że bardzo się boję, mam już fobie na jej punkcie. Gdzie jestem, na jakim etapie wiedzy? Nie mam pojęcia. Dziadka coraz bardziej nienawidzę, wszystko przez matkę która pozwala mu sobą manipulować i wtrącać się do naszego życia. Z babcią coraz gorzej. Ciężko patrzeć jak niknie w oczach. Ciotka i ja to wybuchówa mieszanka   Wigilia to porażka, 1 dzień świat jeszcze większa i gorsza. Dziś życie wróciło do normy jakby nigdy nie było świat. Ten rok był przeplatanką wielkich radości i rodzinn...

 Poszłam dziś do swojego POZ-eta po skierowanie w związku ze zbliżającą sie wizytą u hematologa i receptę a w trakcie rozmowy dostałam propozycję pracy.  Normalnie szok Standardowo moje narzekanie na kręgosłup i pytanie czym się zajmuje czy nadal dziećmi po czym przypomniał sobie że seniorami i zapytał jak mi w pracy. Po czym słyszę że jeśli bym szukała pracy to żeby się do niego prywatnie zgłosić. Ma 88 letnią mamę która zaczyna niedomagać a wie że można mi zaufać.   Rety, jakie to budujące. Owszem jestem jego pacjentką od wielu lat, lubię go bardzo i mu ufam a tu się okazuje że facet nie tylko jest wspaniałym i empatycznym lekarzem ale również ma bardzo dobre zdanie o mnie.   Po prostu mega mi miło że ktoś darzy mnie takim zaufaniem  To w mojej sytuacji bardzo buduje samoocenę 

  Droga do zdrowia Wyczekiwana wizyta u ortopedy skończyła się skierowaniem na rezonans magnetyczny. Lekarz kumaty wiedział gdzie pójść aby szybko zrobić. Bach gruchnęła pandemia, badanie się przesunęło, wizyta z wynikami też. Skierowanie do neurochirurga, neurochirurg wysyła mnie na operację. Ale obecnie w szpitalu leczą tylko jedną chorobę, skierowaniem mogę się podetrzeć. Mija pół roku, zaczynam się interesować terminami. W Warszawie najszybciej 1,5 roku. Przypadek sprawia że dostaje namiary na prywatnego lekarza który w Łodzi załatwia mi zabieg w 2 miesiące. Operacja sprawia że zaczynam życie od nowa. Ile to trwa? Może rok. Nie zdążyłam się wyrehabilitować gdy zaczynam się znów gorzej czuć. Lekarz rehabilitacji kieruje mnie do neurologa. Ten zleca tomografię, po czym umywa ręce stwierdzając że to być może od kręgosłupa, nie jego działka. Lekarz POZ kieruje mnie do ortopedy, ale mówi mi też że ortopeda z tymi wynikami od razu wyśle mnie na rezonans. Jutro idę więc prywatnie na r...

  Jestem lata świetlne od życia z przed 7 lat. Dotarłam na granicę życia i śmierci. I tylko cudem żyje, cudem nie postawiłam drugiej nogi w przepaść. Minęło tyle lat, a tak dobrze pamiętam każdą sekundę, każdą myśl i uczucie. Czasami zamykam oczy i znów tam jestem. Zmieniło się wszystko od tamtej pory. Wspomnienia z biegiem czasu nie stało się bledsze, uczucia słabsze. Koszmar tamtych dni już zawsze będzie budził grozę, przypominał co mogło się stać. Przekroczyłam nieprzekraczalną granicę i nic tego nie zmieni

  Mieszkanie dziadka od piątku bez mebli. Nie wytrzymałam i musiałam dziś pojechać by zobaczyć i skonfrontować się. Znów płakałam. Mój dziadek nie żyje. Ta prawda bardzo powoli do mnie dociera i nadal nie chce do końca dotrzeć. W kościele nie mogłam się skupić, znów przed oczyma miałam sceny z pogrzebu. A gdy chciałam się pomodlić nie potrafiłam ZNÓW powstrzymać łez. Poruszył mnie widok księdza który był u nas w domu w styczniu. Za rok o tej porze nie będzie to już mój dom, mnie już w tej parafii nie będzie. Okres Wielkiego Postu jest dla mnie Drogą Krzyżową, idę nią ze smutkiem ale i pokorą. BĄDŹ WOLA TWOJA

  Pojechałam z Agatą na Brudno do dziadka. Nie byłam w Dzień Dziadka i nie wiem czy w środę bym dała radę a będzie 1 rocznica. Zależało mi aby pojechać. I było nieźle. Wcale tak nie zmarzłam, płakać też specjalnie nie płakałam. Albo więc na tyle się pogodziłam, albo po prostu tyle już wypłakałam się że skończyły mi się łzy. Zdarzyło się jednak znów coś niezwykłego. Grób już był uprzątnięty, wiązanka i znicze (jeden od Agata co mnie bardzo wzruszyło) poustawiane, już się pomodliłam, kucnęłam by się pożegnać i zaczęłam płakać. I wtedy zerwał się wiatr poruszając drzewami. Nie wiem skąd ale po prostu wiedziałam że to znak od dziadka. Uśmiechnęłam się rozumiejąc znak - mam przestać. Wstałam, otarłam łzy i dotknęłam po raz ostatni i poszłam dalej spokojniejsza.     gdybym umiała pomóc sobie samej tak ja pomagam innym robiąc w sumie "nic" byłabym najszczęśliwszą osobą na ziemi. tymczasem własne słowa kierowane do innych mają mnie samą w .... głębokim poważaniu ...

  zamykam się w sobie tak głęboko że potem boje się wychodzić do ludzi, zapominam jak wiele życzliwych osób jest wokół mnie. każdy dzień mi to udowadnia     nie wierze w to, mamy tendencje by nie dostrzegać życzliwych nam osób, dużo łatwiej jest przecież być samemu...     przychodzą takie momenty gdy mam absolutnie dość swojego życia, tej bezradności i nicości, że jestem zmęczona i znużona kręceniem się w koło, ciągłą tą walką która wydaje się bezsensowna. nie raz i nie dziesięć chciałam się poddać - uciec, zniknąć lub... sama nie wiem co. ale nie mogę. wczoraj staś się do mnie przytulił i powiedział że bardzo mnie kocha, jaś jak mnie zobaczył od razu na ręcę do mnie podszedł i dał buziaka. nie mogę ich zawieść, nie zrozumieją gdybym zniknęła. więc jeśli nie dla siebie, przyjaciół, rodziny to właśnie dla nich muszę walczyć o siebie. obiecałam i muszę dotrzymać. nie, nie muszę ale chce. jedyne czego jestem teraz pewna        

 Panikuje na każdą wzmiankę o mojej pracy, szefowej.  Wczoraj pani psycholog przekonywała mnie że powinnam się z kluczy rozliczyć. Jedyną opcją jaką teraz widzę to zostawienie kluczy w skrzynce.Na pytanie czego się boje zamilkłam. Widmo rozmowy z nią napawa mnie przerażeniem Dziś pierw Renata potem babcia zaczęła temat. O ile Renia szybko odpuściła jak powiedziałam że klucze w skrzynce jak znajdę robotę a reszta to sprawa między mną szefową i psychologiem, nawet rzeczy nie zamierzam odbierać o tyle babcia usiłowała ciągnąć temat - ciekawe o co poszło, zapytać Wiktora czy przychodzi, odebrać rzeczy - z każdym pytaniem moja odpowiedź: gówno mnie to obchodzi nabierającej ostrości (podszytej paniką przed którą ta agresja miała mnie bronić) i ostrości której ona nie zauważyła albo po prostu zignorowała nie rozumiejąc nie sprawiła że lawina pytań się skończyła. Co to zmieni (wiedza o co poszło) spytałam babcię. Z Wiktorem spotkam się pewnie w przyszłym tygodniu to na pewno zejdzie n...

Poza chłopcami ciężko znaleźć coś na czymś budować mogę życie. Znaleziony pamiętnik z liceum wywołał szok, żal i smutek za utraconymi i zmarnowanymi latami, współczucie dla tej tak bardzo zagubionej i przerażonej dziewczyny którą byłam. Złość że nikt wcześniej mi nie pomógł. Zmieniłam się, ale cząstka tamtej mnie zawsze będzie gdzieś w środku przypominała mi jak łatwo mogę stracić wszystko co mam   Uczelnia? Udaje przed sobą że to nie ma znaczenia ale prawda jest taka że bardzo się boję, mam już fobie na jej punkcie. Gdzie jestem, na jakim etapie wiedzy? Nie mam pojęcia. Dziadka coraz bardziej nienawidzę, wszystko przez matkę która pozwala mu sobą manipulować i wtrącać się do naszego życia. Z babcią coraz gorzej. Ciężko patrzeć jak niknie w oczach. Ciotka i ja to wybuchówa mieszanka   Wigilia to porażka, 1 dzień świat jeszcze większa i gorsza. Dziś życie wróciło do normy jakby nigdy nie było świat. Ten rok był przeplatanką wielkich radości i rodzinnych dramatów....

Nienawidzę wielkanocy,nienawidzę wigilii,nienawidzę bożego narodzenia,nienawidzę sylwestra.Zawsze kiedy wydaje mi się że dawno dawno temu zagubione szczęście rodzinne powróciło pojawia się ktoś/coś i te chwile psuje.Niech wiec te święta się skończą,niech ten straszny rok przeminie by wrócić do zwykłej codziennej beznadziejnej rutyny w której nikt nie musi udawać że białe jest czarne a czarne białe         Tym którzy wierzą jeszcze w "zdrowe, wesołe, szczęśliwe, pogodne, pełne rodzinnego ciepła święta bożego narodzenia i szczęśliwy nowy rok" życzę aby nigdy nie przekonali się że są to tylko słowa a rzeczywistość nie wygląda jak na obrazku świętej rodziny         Promieniejesz - usłyszałam. Bo jestem z wami szczęśliwa - odpowiedziałam. Kilka godzin później trafiłam do piekła gry kłamstw, przeinaczeń i niedomówień. Od tej pory nic nie jest już takie samo jak było. Miłość uskrzydla, rutyna zabija. Gdzie wiec jestem?    

W codziennym życiu wydaje mi się że sobie radzę, nawet potrafię dać coś z siebie innym. Ale gdy dzieje się coś w moim własnym domu - odpadam. Babcia, na to hasło cały mój spokój i rozsądek znikają, emocje przejmują władzę. Kiedy widzę że coś jest nie tak działam, nie wiem jak mama mogła czekać co się wydarzy. Babcia wczoraj od świtu nie mogła ruszać ręką z bólu ani nic w niej utrzymać, lekko opuchła. Oczywiście lekarza nie chciała. Okłady sprawiły że wraca do normy. Ja jednak nadal jestem zdania że wbrew niej należało wezwać do domu lekarza. Teraz nic to nic poważnego ale kiedyś... Chyba jest ze mną gorzej niż mi się wydaje. W okresie urlopu zdrowotnego babcia też była poważnie chora i z zapaleniem płuc trafiła do szpitala. Jednakże wtedy umiałam poskromić emocje i zachować spokój. Teraz nie...

  chyba pierwszy raz w życiu śnił mi się ojciec, był w szpitalu operowany a ja czekałam, kiedy wyszedł do mnie lekarz bez wahania poszłam za nim bo ojciec chciał mnie zobaczyć WTEDY ZADZWONIŁ BUDZIK I NIE UDAŁO MI SIĘ SPOTKAĆ OJCA

 Piotrek opowiadał mi o swoich marzeniach kim chciał być jak dorastał. Ja chciałam umrzeć. Kręgosłup rozwalony w wieku 12 lat nie dawał dużych perspektyw na przyszłość - ani praca stojąca ani siedząca, do tego zmagałam się z depresją. W serialu padło że liceum to był najwspanialszy okres. Dla mnie to było piekło. Jedyny pozytyw to że poznałam dwóch wspaniałych księży, katechetę i pedagog z którą do dziś mam kontakt. Pieprzona depresja. Nigdy nie patrzyłam w przyszłość, za bardzo skupiona na walce tu i teraz. Przyszłości nie widziałam, nie było jej dla mnie. Alternatywą dla tu i teraz była śmierć. I jak mam teraz żyć normalnie? Nic dziwnego że tak cholernie mi trudno, to tak kurewsko wciąż boli że musiałam tyle przejść, że nawet nie mogę odbyć normalnej rozmowy o marzeniach z dzieciństwa. Moją przyszłość wyklarowało samo życie, zajęłam się tym dzięki studiom. Stałam się niejako społecznikiem. Psycholog mówi że nie muszę mieć marzeń, że wystarczy iż mam plany, że coś chce zobaczyć, g...

  no to już wiadomo wszystko - 12 listopada będą mi usuwać guza z piersi, 11 mam się zgłosić do szpitala

  Od początku swojego życia funkcjonujemy wśród słów. To one nas stwarzają i kształtują, kiedy jesteśmy małymi i większymi dziećmi - istotami najbardziej wrażliwymi i bezbronnymi wobec przekazu ze strony rodziców, dziadków, opiekunów w przedszkolu i szkole. Słowa nadają nam tożsamość, słowami jesteśmy ubierani albo w siłę i poczucie własnej wartości, albo w oczekiwania społeczne, które wynikają z lęku, unieruchamiają. Słowa tworzą wzorce myślenia i działania, z którymi każdy z nas nieświadomie idzie przez życie. Takie słowa są jak zaklęcia. Mogą odebrać głos, bo "dzieci i ryby głosu nie mają". Mogą zamrozić emocje, bo "chłopaki nie płaczą". Mogą zasłonić potrzeby - "nie rób kłopotu". Mogą zabrać odwagę wyrażania siebie, gdy wciąż słychać "nie wydziwiaj". Mogą uśpić w nas życie na długie lata. Na szczęście wobec tych słów-zaklęć nie jesteśmy bezbronni. Uświadomiwszy sobie, które fatalne sformułowanie steruje akurat nami, możemy je z...

  Podstawą funkcjonowania dobrej rodziny są wspólne wartości przekazywane z pokolenia na pokolenie, trzymanie się zawsze razem w dobrych i złych momentach, wzajemny szacunek niezależnie od podjętych decyzji. Gdy tego brakuje czy można wtedy nazywać się rodziną?     Rodzina to grupa ludzi między którymi występują WZAJEMNE więzi i relacje oparte na szacunku i tolerancji. Ja dodałabym też możliwość swobodnego wypowiadania myśli i uczuć oraz możliwość podejmowania decyzji z wiedzą że nikt nie odwróci się przez to. Gdzie jak gdzie ale to właśnie w rodzinie powinno się czuć swobodnie i najbezpieczniej, jeśli wiec nie można tak to nie ma więzi rodzinnych

  Babcia wróciła i opowiada o wsi. Słuchałam pierw z radością potem zaczęło boleć. Ale już nie wyrabiam tematu, zaraz będę gryźć!!! Wychowałam się na wsi i kocham to miejsce. Chciałabym tam pojechać ale w tej sytuacji jest to niemożliwe     Jak mogło dojść do tego że najważniejszym czynnikiem prowokującym mnie do szybkiego powrotu do domu jest jego przyjazd? Czy może być gorzej?     No i się stało.Ignorowanie mnie to bardzo jasny dowód.Serce mi waliło gdy szłam otworzyć bramę.Wzięłam psa jako tarczę.Dzieńdobry odbyło się machając sobie przez szybę rękami.Pożegnania nie było.Żadnej rozmowy gdy wróciłam.Przykre?Tak ale to nie pierwszy raz.Z czasem przywykne.Swoją drogą to paranoja.Kocham jego wnuki jak własne,jestem chrzestną,widuje je znacznie częściej a i tak jestem ta zła.

  Zastanawiam się jak dam radę pracować w zawodzie. Gdy chodzi o nagłą pomoc reaguje szybko i bez emocji, pierw działając potem myśląc. Jednak gdy mogę tylko być przy bliskiej mi osobie i tylko patrzeć jak cierpi zachowuje tyko pozory opanowania. W samotności łzy lecą strumieniem. Nie wiem czy sobie poradzę gdy będę w sytuacji zawodowej

  Kochaliście mnie, troszczyliście się o mnie. Ale ja do tej pory nie umiałam właściwie żyć z waszą miłością. Nie potrafiłam uczynić z niej błogosławieństwa. Musiałabym zbyt wiele siebie oddać, musiałabym być za bardzo inna, niż wy chcieliście. A moja odmienność raniłaby was. Dlatego pozostałam taka, jak wy chcieliście. Dlatego wasza miłość nie była błogosławieństwem. Być może aby być sobie wiernym, aby się spełnić trzeba być trochę stukniętym. Być może. Ale gdy za wszelką cenę chce się osiągnąć ten cel, jest się egoistą, rani się innych. W każdym razie tak się myśli. Dlatego że inni muszą się pogodzić z tym że nie jesteś taka jaką oni chcieliby cię mieć. O to chodzi. Mam marzenie, mam wiele marzeń. I będę wystarczająco stuknięta aby je realizować. A wy musicie mnie kochać taką jaka jestem. Razem z moimi marzeniami, taką jaka jestem.

Depresja to choroba bezradności wobec zaniedbań wobec siebie. Człowiek widzi je, ale jest bezradny wobec niemocy, braku siły, chęci i energii. Zupełnie jak gdyby istniały dwie osoby obserwujące się po dwóch stronach lustra. Dwie całkowicie przeciwne osoby. Bezradność powoduje frustracje, bo depresja poprzez zaniedbania wpływa na stan zdrowia, na relacje z innymi ludźmi. Głowa myśli jedno, ciało robi zupełnie co innego. Chory widzi, wie jak powinno się postępować jednak mimo to robi zupełnie co innego i z każdą chwilą coraz głębiej zapada się w siebie aż w końcu widzi już tylko objawy a nie wyjście. Szczególnie frustrujące jest to gdy u osoby leczącej się już długotrwale. Nasilenie objawów to znak że choroba się zaostrza, że pojawił się jakiś kryzys/trudność z którą bez modyfikacji leczenia nie można sobie poradzić. A potem potrzeba czasu. Leki pomagają złagodzić objawy, psycholog przepracować trudności. Ale chory już od początku ma świadomość że nie stanie się cud i nie poczuje się nag...

Jeden chleb co zmienia się w Chrystusa Ciało, z wielu ziaren pszenicznych się rodzi. Jedno wino, co się Krwią Chrystusa stało, z soku wielu winnych gron pochodzi. Jak ten chleb, co złączył złote ziarna, tak niech miłość złączy nas ofiarna. Jak ten kielich łączy kropel wiele, tak nas, Chryste, w swoim złącz Kościele. O Pasterzu, zgromadź w jednej swej owczarni zabłąkane owce, które giną. W jeden Kościół zbierz na nowo i przygarnij, byśmy jedną stali się rodziną. Na ramiona swoje weź, o Panie, tych, co sami wrócić już nie mogą! Niechaj zjednoczenia cud się stanie, prowadź nas ku niebu wspólną drogą!