okno kuchenne

-

 Przez 13 lat mieszkania tu oswoiłam się chcąc nie chcąc z tym mieszkaniem. Nie mogę nazwać go DOMEM. Nie mam swojego domu, no chyba że wynajmowane bemowo, w tej chwili tam się czuje najbardziej u siebie. I docelowo pewnie tam zamieszkam kiedyś. Oswoiłam się z tym mieszkaniem, z pomieszczeniami. Jedna rzecz tylko przyprawia mnie o dreszcze. Widok z okna kuchennego. Przypomina mi czasy gdy przyjeżdżałam tu z mamą do dziadka. Patrzyłam przez to okno jako symbol wolności. Widziałam autobusy które mogły mnie zabrać do domu. Czekałam na tę upragnioną chwilę gdy wizyta dobiegnie końca, patrząc przez to okno, obserwując ruch tęskniłam by do niego dołączyć, móc się ewakuować . Był w tym smutek i tęsknota, ogromna chęć wyrwania się i ucieczki. Dziś szczególnie w nocy gdy grasuje w kuchni jest to szczególnie trudne. Wtedy najczęściej dopadają mnie demony. I patrząc w to okno z którego widok jest niezmienny, z którego widok jest jedyną rzeczą w tym mieszkaniu której nie da się zmienić, napływają do mnie tamte emocje. Tylko że tym razem nie ma ucieczki. Czuje się jak więzień. To teraz jest mój dom rodzinny. Tu są moi bliscy więc tu jestem i ja. Nienawidzę tego okna, tych wspomnień gdy przychodziłam do kuchni robić sobie herbatę i patrzyłam w stronę wolności. Wolności która już nie nadejdzie. Dziś jest to element bolesnej, trudnej przeszłości, która nadal mnie więzi, nie daje wytchnienia. To okno symbolizuje cały mój ból tego miejsca. Wszystkie negatywne emocje z nim związane. Dom to nie tylko ludzie. Dom to ściany które ktoś malował i dotykał, podłogi po których chodził, drzwi które otwierał i zamykał... To miejsce nasiąknięte jest duchami ludzi którzy byli/są moją rodziną a którzy nie żyją/nigdy ich nie poznałam. Dom rodzinny, na ścianach którego zapisana jest przeszłość mojej rodziny którą kocham nie istnieje. I chociaż tutaj usiłujemy tworzyć nowy rozdział to dla mnie zawsze będą go przyćmiewały duchy przeszłości. Dom rodzinny, dom rodziny która nigdy nie była moją choć była/jest - na papierze. Zrobiłabym wszystko by móc zacząć tworzyć od nowa. W miejscu w którym ściany nie mówią echami przeszłości, echami ludzi którzy powinny byli być moją najbliższą rodziną a nigdy nią nie byli. 

 

edit

jest coś w tym że dziś akurat to okno sę pojawiło, że pojawiły się emocje, 14 lutego, 13 lat od pogrzebu dziadka 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Maciej

-
 Przeglądałam drzewa genealogiczne tworzone przez członków mojej rodziny.  Popatrzyłam czy gdzieś nie mam oczywistego dopasowania mojego ojca. Ale musiałabym na to poświęcić więcej czasu i rozszerzyć konto. Olac. Na pewno nie dziś. Jeśli w ogóle. Dodałam nową żonę byłego wujka. Poszukałam daty śmierci brata babci. Zabolała mnie adnotacja przy kuzynie. Zmarły. Często jak o nim myślę to tak mam. Szkoda mi wujka i cioci, ale boli mnie to też w kontekście własnych przeżyć, własnego minionego życia. Czemu on???? To mogłam być ja. Tak samo mam gdy myślę o Agnieszce Nasiłowskiej, choć nie byłyśmy blisko boli mnie jej śmierć. Zaglądam na jej profil fb. Mija 9 lat. A we mnie Aga siedzi głęboko. Bo to mogło się przytrafić mnie. Rok wcześniej leżałam na stole operacyjnym. Moja przeszłość cały czas rzuca się cieniem na teraźniejszość. W ich osobach usiłuje znaleźć sens tego czemu tak się to życie potoczyło. Maciek i ja właściwie się nie znaliśmy. Ale to członek mojej rodziny. Mój krewny. ...
Czytaj więcej

bol

-
   zastanawiam się czy gdyby nie wizja tak bliskiej operacji nie czułabym się lepiej psychicznie. Łamie się, naprawdę się łamie, noc w noc od niedzieli ból jest ledwo do wytrzymania. Muszę zacząc po południu codeinę łykac mimo że jest mega obżydliwa, może będzie łatwiej wytrwać. Chcę aby już był przyszły poniedziałek, abym była po zabiegu, podłączona do aparatur z zastępem pomocy medycznych pod bokiem które podadzą mi szybko działające środki przeciwbólowe jeśli zajdzie konieczność. Mam dość, serdecznie dość. Teraz gdy wiem co i dlaczego oraz jakie jest rozwiązanie i że operacja jest tak blisko każdy dzień jest torturą gdy tak bardzo boli. Lęk siedzi pod skórą, psychocznie jestem wrakiem człowieka. O poduszce nie napisąłam w grupie, do teresy pdezwałam się w nocy, zresztą na grupę też, przychodzę do domu i bym spała, zresztą w ciągu dnia tak samo. Jeszcze trochę muszę wytrzymać, tylko jak????? Wolałabym nie wiedzieć kiedy zabieg i trafić na sor z nagłym pogorszen...
Czytaj więcej

02,02,2013

-
  Pojechałam z Agatą na Brudno do dziadka. Nie byłam w Dzień Dziadka i nie wiem czy w środę bym dała radę a będzie 1 rocznica. Zależało mi aby pojechać. I było nieźle. Wcale tak nie zmarzłam, płakać też specjalnie nie płakałam. Albo więc na tyle się pogodziłam, albo po prostu tyle już wypłakałam się że skończyły mi się łzy. Zdarzyło się jednak znów coś niezwykłego. Grób już był uprzątnięty, wiązanka i znicze (jeden od Agata co mnie bardzo wzruszyło) poustawiane, już się pomodliłam, kucnęłam by się pożegnać i zaczęłam płakać. I wtedy zerwał się wiatr poruszając drzewami. Nie wiem skąd ale po prostu wiedziałam że to znak od dziadka. Uśmiechnęłam się rozumiejąc znak - mam przestać. Wstałam, otarłam łzy i dotknęłam po raz ostatni i poszłam dalej spokojniejsza.     gdybym umiała pomóc sobie samej tak ja pomagam innym robiąc w sumie "nic" byłabym najszczęśliwszą osobą na ziemi. tymczasem własne słowa kierowane do innych mają mnie samą w .... głębokim poważaniu ...
Czytaj więcej