załamania

-

 Nie mogę za długo siedzieć, bo boli mnie kość ogonowa. Jak siadam bokiem odciążając to boli mnie dane biodro. Nie mogę za dużo robić lewą ręką bo boli. Nie mogę iść spać bez leków przeciwbólowych. Ta rehabilitacja to koszmar. Wyjątkowo trudna i bolesna. Terapia manualna to ból. Cała jestem spięta. Głupiego prysznica nie mogę wziąc bez uważania na temperaturę wody. Lewą ręką nie mogę za długo trzymać się poręczy. Od 12 roku życia zmagam się z bólem. Czasami boli typowo odcinek lędźwiowy. Głowa nie chce trzymać poziomu to boli szyja. Z kontrolowaniem tych mięśni mam problem od operacji. Kołnierz pewnie tylko pogorszy. Nawet fizjo nie zapytam. Ale muszę zacząć go w domu używać.

Zmagam się z bólem? .... brakuje mi słowa prześmiewczego. Ból rządzi moim życiem. Wpływa na stan psychiczny. Są dni że się łamie, że mam dość. Przez niego odechciewa mi się żyć, czuje się ciężarem. Jestem nim dla samej siebie. Dla mojej głowy. Sprawia że czuje iż nadaje sie tylko na złom. 

 Marek napisał wczoraj że jest ze mną. 

Cholera jasna!!!! 

Oni zmuszają mnie do życia. Do walki. Do bycia. A czasami tak bardzo serdecznie mam dość. Tak bardzo mam ochotę się poddać i zniknąć.

Mam tę moc. Trzymałam już nóż w ręku, trzymałam tabletki. Wszystko w moich rękach. Granica naruszona. Nie boje się śmierci. Jestem jej panią. To nie choroba. A przynajmniej nie tylko choroba. Nie tylko myśli rezygnacyjne. To zwyczajne ludzkie zmęczenie od rzeczy której nie da się pokonać, nie da się odpocząć. 

Ból niemal od zawsze jest częścią mojego życia. Od tak dawna że nie pamiętam jak to jest żyć bez bólu. 

Do końca życia. Będzie tak jak jest. Ale może być gorzej. Dobrze jak zostanie tak jak jest. Bo ... Zmiany zwyrodnieniowe się nie cofają. Metalu w moim  kręgosłupie nie zastąpi prawdziwy krążek miedzykręgowy. 

Nie wiem. Nie chce. Muszę. Łamie się, upadam i wstaje. Walczę. Codziennie walczę. 20,30 obowiązkowo leki. Nieprzestawialny i nerezygnowalny alarm w telefonie. Po noc bez bólu. Po względnie spokojny sen. 

Dość!!!! Ile można!? 40 lat a czuje że 80

Nie chce żyć 90 i więcej. Nie w bólu takim jak teraz. Nie w braku nadziei na lepsze jutro. Na brak bólu. Bez leków...

Dość..... Jestem cholernie zmęczona,... Smutna... Zła.... 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Maciej

-
 Przeglądałam drzewa genealogiczne tworzone przez członków mojej rodziny.  Popatrzyłam czy gdzieś nie mam oczywistego dopasowania mojego ojca. Ale musiałabym na to poświęcić więcej czasu i rozszerzyć konto. Olac. Na pewno nie dziś. Jeśli w ogóle. Dodałam nową żonę byłego wujka. Poszukałam daty śmierci brata babci. Zabolała mnie adnotacja przy kuzynie. Zmarły. Często jak o nim myślę to tak mam. Szkoda mi wujka i cioci, ale boli mnie to też w kontekście własnych przeżyć, własnego minionego życia. Czemu on???? To mogłam być ja. Tak samo mam gdy myślę o Agnieszce Nasiłowskiej, choć nie byłyśmy blisko boli mnie jej śmierć. Zaglądam na jej profil fb. Mija 9 lat. A we mnie Aga siedzi głęboko. Bo to mogło się przytrafić mnie. Rok wcześniej leżałam na stole operacyjnym. Moja przeszłość cały czas rzuca się cieniem na teraźniejszość. W ich osobach usiłuje znaleźć sens tego czemu tak się to życie potoczyło. Maciek i ja właściwie się nie znaliśmy. Ale to członek mojej rodziny. Mój krewny. ...
Czytaj więcej

bol

-
   zastanawiam się czy gdyby nie wizja tak bliskiej operacji nie czułabym się lepiej psychicznie. Łamie się, naprawdę się łamie, noc w noc od niedzieli ból jest ledwo do wytrzymania. Muszę zacząc po południu codeinę łykac mimo że jest mega obżydliwa, może będzie łatwiej wytrwać. Chcę aby już był przyszły poniedziałek, abym była po zabiegu, podłączona do aparatur z zastępem pomocy medycznych pod bokiem które podadzą mi szybko działające środki przeciwbólowe jeśli zajdzie konieczność. Mam dość, serdecznie dość. Teraz gdy wiem co i dlaczego oraz jakie jest rozwiązanie i że operacja jest tak blisko każdy dzień jest torturą gdy tak bardzo boli. Lęk siedzi pod skórą, psychocznie jestem wrakiem człowieka. O poduszce nie napisąłam w grupie, do teresy pdezwałam się w nocy, zresztą na grupę też, przychodzę do domu i bym spała, zresztą w ciągu dnia tak samo. Jeszcze trochę muszę wytrzymać, tylko jak????? Wolałabym nie wiedzieć kiedy zabieg i trafić na sor z nagłym pogorszen...
Czytaj więcej

02,02,2013

-
  Pojechałam z Agatą na Brudno do dziadka. Nie byłam w Dzień Dziadka i nie wiem czy w środę bym dała radę a będzie 1 rocznica. Zależało mi aby pojechać. I było nieźle. Wcale tak nie zmarzłam, płakać też specjalnie nie płakałam. Albo więc na tyle się pogodziłam, albo po prostu tyle już wypłakałam się że skończyły mi się łzy. Zdarzyło się jednak znów coś niezwykłego. Grób już był uprzątnięty, wiązanka i znicze (jeden od Agata co mnie bardzo wzruszyło) poustawiane, już się pomodliłam, kucnęłam by się pożegnać i zaczęłam płakać. I wtedy zerwał się wiatr poruszając drzewami. Nie wiem skąd ale po prostu wiedziałam że to znak od dziadka. Uśmiechnęłam się rozumiejąc znak - mam przestać. Wstałam, otarłam łzy i dotknęłam po raz ostatni i poszłam dalej spokojniejsza.     gdybym umiała pomóc sobie samej tak ja pomagam innym robiąc w sumie "nic" byłabym najszczęśliwszą osobą na ziemi. tymczasem własne słowa kierowane do innych mają mnie samą w .... głębokim poważaniu ...
Czytaj więcej